Recensie Rootsville.eu

Nog net op de valreep met het nieuwe jaar werd bij “Porgy & Bess” in Terneuzen het debuutalbum van de Zeeuwse folkband “Merrow” aan het publiek voorgesteld. Deze “Merrow” is een samenstelling van gelijk gestemde zielen met de liefde voor traditionele folkmuziek. Naast de vocale inbreng van Gabien Borm en Lambert bestaat de band ook nog uit Wolfert Jumelet (accordeon & Hammond), Bouke Nijsen (bas), David Egter van Wissekerke (viool, mandoline, gitaar en zang) en Ruud Eggermont (gitaar en zang).

Op “A Story To Tell…” vinden we 10 prachtige covers terug. Folk kan je beleven als intieme muziek in bruine kroegen maar ook als uitbundige samenzang in het gezelschap van een Guiness. Dit debuutalbum van Merrow vindt plaats onder die eerste noemer al zijn er ook wel momenten dat we het glas kunnen heffen zoals op het afsluitende ” Harvest Of The Moon”. 

Opener van het album is ook een opgewekter nummer, en met “Bright Side Of The Moon” krijgen we hier niet dat nummer van Van Morrison maar van de Ierse gitarist en bazouki speler Cyril O’Donoghue, dit het nummer op zijn gelijknamige album uit 1994. Wat meteen aanspreekt op het daaropvolgende “Motherland” is de warmte dat het nummer uitstraalt. Akkoord het nummer is van de Amerikaanse Nathalie Merchant en is opgedragen aan de tragische aanslag op 11 november 2001 aka 9/11 maar de stem van Gabien en haar accordeonspeler Wolfert Jumelet, een heus kippenvelmoment.

We heffen dan maar weer het glas om in de juiste stemming te komen met Bob Dylan’s “Si Tu Dois Partir” dat we uiteraard ook kennen van de hit door Fairport Convention uit 1969…If You Gotta Go, Go Now, the other side of Bob Dylan. Terug naar de warme maar ook weemoedige kant van de keltische muziek met ” Wild Mountain Thyme”, dit met een onvervalste harmonieuze samenzang van “Merrow” en de rillingen die ontstaan door het accordeon interludium. Een langzame wals dan! “If I Should Fall Behind” is een arrangement op een nummer van “The Boss”. 

Trouwens het album is analoog opgenomen maar daar valt niets van te merken want je wordt de aandacht ontrokken door de intense inleving van deze band en hun muziek. Neem nu het weemoedige “Ashokan Farewell” een instrumentaal nummer dat de herinneringen rond het kampvuur bij de jeugdverenigingen van destijds doet herleven. And the band plays waltzing Mathilda en meer hoeft dat niet te zijn. Met “1917” gaan onze gedachten uiteraard uit naar de triestige vlek in de geschiedenis door de grote oorlog. Een nummer dat we ook kennen van Linda Ronstadt en Emmylou Harris maar welk hier door het brengen van Gabien en Merrow net zoveel meer indruk op je maakt.

Traditional folk met groeten uit Zeeland…WOW